۴ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «شعر» ثبت شده است

*قهر*


کرمیت


نگه دگر به سوی من چه می‌کنی؟؟😡

چو در بر رقیب من نشسته‌ای😏

به حیرتم که بعد از آن فریب ها

تو هم پی فریب من نشسته‌ای


به چشم خویش دیدم آن شب

ای خدا..

که جام خود به جام دیگری زدی

چو فال حافظ آن میانه باز شد

تو فال خود به نام دیگری زدی


برو... برو... به سوی او

مرا چه غم ؟🤷🏻‍♀️

تو آفتابی...

او زمین...

من آسمان...

بر او بتاب 

ز آن که من نشسته‌ام

به ناز روی شانه‌ی ستارگان 😎


بر او بتاب ز آن که گریه می‌کند

در این میانه قلب من به حال او

کمال عشق باشد این گذشت ها

دل تو مال من، تن تو مال او


تو که مرا به پرده ها کشیده‌ای

چگونه ره نبرده‌ای به راز من؟

گذشتم از تن تو

زان که در جهان

تنی نبود مقصد نیاز من😇


اگر به سویت این چنین دویده‌ام

"به عشق عاشقم"

نه بر وصال تو😝

به ظلمت شبان بی فروغ من 

خیال عشق خوش‌تر از خیال تو


کنون که در  کنار او نشسته ای

تو و شراب و دولت وصال او!

گذشت و رفت و آن فسانه کهنه شد

تن تو ماند و عشق بی زوال او!


  • پـــــِپ
  • جمعه ۱۶ شهریور ۹۷

*قربانی*


الهه ی خون آشام



امشب بر آستان جلال تو


آشفته ام ز وسوسه ی الهام


جانم از این تلاش به تنگ آمد


ای شعر...

ای الهه ی خون آشام


دیریست کان سروده ی خدایی را


در گوش من به مهر نمی خوانی


دانم که باز تشنه ی خون هستی


اما...

بس است این همه قربانی


خوش غافلی که از سر خود خواهی 


با بنده ات به قهر چه ها کردی


چون مهر خویش در دلش افکندی


اورا ز هر چه داشت جدا کردی


دردا که تا به روی تو خندیدم


در رنج من نشستی و کوشیدی 


اشکم چو رنگ خون شقایق شد


آن را به جام کردی و نوشیدی


چون نام خود به پای تو افکندم


افکندیم به دامن دام ننگ


آه...

ای الهه! 

کیست 

که 

می کوبد 

آیینه ی

امید مرا 

بر

سنگ؟


در عطر بوسه های گناه آلود


رویای آتشین تو را دیدم


همراه با نوای غمی شیرین


در معبد سکوت تو رقصیدم


اما...

دریغ و درد که جز حسرت


هرگز نبوده باده به جام من


افسوس...

ای امید خزان دیده

کو تاج پر شکوفه ی نام من؟


از من جز این دو دیده ی اشک آلود


آخر بگو...

چه مانده که بستانی؟


ای شعر...

ای الهه ی خون آشام


دیگر بس است ...

این همه قربانی!





+تصویر از اینستاگرام 

  • پـــــِپ
  • جمعه ۹ شهریور ۹۷

*ظلمت*


ظلمت




چه گریزی ست ز من؟


چه شتابی ست به راه؟


به چه خواهی بردن    

                       در شبی این همه تاریک،

                                                       پناه؟ 


مرمرین پله ی آن غرفه ی عاج!

 ای دریغا!

که ز ما بس دور است


"لحظه ها را دریاب

چشم فردا کور است"


نه چراغی ست در آن پایان


هرچه از دور نمایان است


                                   شاید آن نقطه ی نورانی

چشم گرگان بیابان ست.



می فرو مانده به جام


سر به سجاده نهادن تا کی؟


او در این جاست نهان


می درخشد در می




گر به هم آمیزیم


ما دوسرگشته ی تنها،

                           چون موج


به پناهی که تو می جویی، 

خواهیم رسید...

اندر آن   لحظه  ی  جا دو یی  اوج !!!



         

  • پـــــِپ
  • جمعه ۲ شهریور ۹۷

*جمعه*

 سبز



جمعه ی ساکت

جمعه ی متروک


جمعه ی چون کوچه های کهنه ، غم انگیز


جمعه ی اندیشه ها ی تنبل ِ بیمار


جمعه ی خمیازه ها ی موذی کشدار


جمعه ی بی انتظار

                                      

                                                                جمعه ی تسلیم


خانه ی خالی


خانه ی دلگیر


خانه ی دربسته بر هجوم جوانی


خانه ی 

          تاریکی 

                     و

                           تصور خورشید

خانه ی 

          تنهایی 

                   و 

                       تفــأل

                               و

                                    تردید


خانه ی

پرده

،

کتاب

،

گنجه

،

تصاویر



آه،چه آرام و پر غرور گذر داشت

زندگی من

چو جویبار غریبی

در دل این جمعه های

ساکت ِ

متروک


در دل این خانه های

خالی ِ

دلگیر


                                       آه ، چه آرام و پرغرور گذر داشت...


عکس از: اینستاگرام


  • پـــــِپ
  • جمعه ۲۶ مرداد ۹۷
با چشمان باز بخوانید.

مناسب برای تمامی فصول،مناسب تر برای پاییز.

روح سبز نگارنده در سطر سطر این وبلاگ جاریست؛مراقب باشید.
دسته بندی جات