۶ مطلب با موضوع «پپ نامه» ثبت شده است

حفره


حس میکنم اگه دستمو بذارم روی قفسه سینه م و فشار بدم دستم وارد یه حفره میشه که به یه ناکجا آباد توی یه کهکشان دیگه وصله. خیلی وقت نیست که این حفره توی وجودم پیدا شده. شاید از همون وقتی که از همه ی رویا ها و احساساتم بریدم. شایدم از اون وقتی که گذاشتم احساسی که نسبت بهش داشتم آزاد بشه.حقیقتا الان یه حفره ام که به خلأ وصله.نمی دونم چجوری میتونم پرش کنم و نمیتونم نا دیده ش بگیرم.شاید باید برگردم. شاید باید به همون سرگردونی مزخرفی که قبلا داشتم برسم و دوباره توی یه برزخ زندگی کنم.ولی یه صدای ضعیفی از عمق روحم میگه «تو باید ادامه بدی... این راهیه که با تمام وجودت خواستیش و انتخابش کردی!»

داستان دقیقا از اونجایی شروع شد که حس سرگردون بودن مث طناب دار دور گردنم پیچیده شده بود و داشت روحمو خفه میکرد. من یه موجود بی سر و ته بودم که به هر کاری که تو دنیا وجود داشت علاقه داشت و دورش پرشده بود از آدمایی که رو صورتشون یه ضبدر بزرگ کشیده بودن .از ورزش کردن ساعت چاهار صب تو پارک با یه سری پیرمرد و پیرزن تا قلیون کشیدن با آدمایی که دو هفته بود باهاشون آشنا شده بود. هیچ شکلی نداشتم. حقیقتا نمیتونستم  خودمو اونجور سرگردون قبول کنم. پس باید میرفتم سراغ اون قسمت روحم که خیلی وقت بود فراموشش کردم.همون قسمت که فقط و فقط مال خودم بود.همه ی آدما اون قسمت مخصوص به خودشون رو دارن. فقط باید پیداش کنن. من گذاشته بودمش تو ی یه گنجه تو انباری روحم واسه وقتی که نیاز دارم یه تصمیم مهم بگیرم.هنوزم نمیدونم دقیقا به چه دردی میخوره ولی میدونم که رفتار و وجود هیچ احد الناسی روش تاثیر نداره. و من دیگه نمیخواستم یه ظرف باشم که پر شده از آدمای اطرافشون . پس سعی کردم از اون کمک بگیرم.

«این کارو دوست داری ولی حس میکنی استعدادشو نداری؟بریزش دور!»

«اون آدمو دوستش داری ولی وقتی باهاشی حسادت کل وجودتو میگیره؟ تا نتونستی حسادتو بکشی باهاش رو به رو نشو»

«کل وجودت پر شده از عشقش ولی نمیتونی و نمیشه که بهم برسید؟بیخیالش شو!»

«از سیگار متنفری؟با آدمای سیگاری نگرد! آزار داری؟ رابطه هاتو محدود کن باهاشون»

«تحقیرت میکنن؟به جز سلام حرفی باهاشون نداشته باش! اجازه نده از لبخندت سواستفاده کنن»

«اون موقعیت آزارت میده ولی چون همه توشن میخوای برای بار هزارم امتحانش کنی؟ بیماری فرزند؟!»

...

و اینقدر تو موقعیتای مختلف اینجوری با خودم حرف زدم که کم کم خالی شدم. هنوزم در حال خالی شدنم. کم کم سایه ی این خستگیای این چند سال روی روحم سنگین تر شد . و خسته شدم. روزی هزار بار تصمیم به فرار میگیرم از خودم... از آدما... روحم آماده ی رفتنه ولی جسم همراهی نمیکنه و میگه باید بمونی. باید این حفره ی خالی رو پرکنی. باید کامل بشی بعد بری.من استاد فرار کردن از موقعیتایی ام که خیلی تلاش میخواد ولی از خودم که نمیتونم فرار کنم؟!

استاد اخلاقمون میگفت همه ی آدما احساس تنهایی میکنن. همه مون بدون شک! و هیچ چیزی نیست که پرش کنه. اول حس کردم که این حفره ی خالی مربوط به همون احساس تنهایی ازلی و ابدی بشره که معلوم نی کی قراره پر بشه. ولی نیست! این یه حفره ی شخصیه که هر روز داره حفره تر میشه!

نمیخوام بهش عادت کنم. باید کم کم خودمو بسازم.

هر وقت به خودم تو آینه زل میزنم یه آدم بی عمق خالی میبینم. و برام عجیبه. عجیب تر از این هست که دیگه خودتو نشناسی؟



  • پـــــِپ
  • جمعه ۱۶ آذر ۹۷

بی حس شدگی!


این روزها به طرز خوشحالی خسته ام!

از آن خسته های خوشحال که خستگی شان را با تمام دنیا عوض نمیکنند.

چند روز پیش به طرز مضحکی ، پله برقی کیف پولم را بلعید و هر ظهر کارم شده بروم و سراغی از کیف پولم بگیرم. امروز که رفتم دنبال خبر جدید نگهبان پله برقی ها به من گفت که به غیر از او شماره ام را  به مامور کارت ها هم داده ام و واقعا باید مواظب خودم باشم و اینقدر زود شماره ام را به مردم ندهم!!!

آخرش هم بعد از این همه قضاوت و افترا و تهمت که هیچ کدامشان صحت نداشتند یک «تو هم مثل دخترم میمونی» گذاشت ته حرف هایش که ناراحت نشوم.

البته من به گامتم هم نبود این حرف ها. نمی دانم از کی اینقدر نسبت به این حرف ها بی حس شدم ولی اگر پپ یک سال پیش این حرف هارا می شنید صد در صد گریه اش می گرفت.

چند روز پیش هم حراست دانشگاه به ظاهرم ایراد گرفت و یک برگه پر از توصیه و نصیحت داد دستم که دفعه ی دیگر اینجوری نیایم دانشگاه. حقیقتش اگر پپ یکسال پیش این ها را می شنید از غم و غصه تا چند روز آن ور ها پیدایش نمی شد.

این روز ها به جای این که وقت ناهار را با دوستانم بگذرانم در کتاب خانه می مانم.وقتی هم به خانه میرسم خسته و گشنه یک گوشه می افتم و نای حرف زدن ندارم ولی حتی نسبت به این ها هم بی حس شدم.

اگر پپ چند ماه پیش وضعیت الانم را می دید صد در صد شوکه می شد.ولی الان خوشحالم. از این که کمی منطق چاشنی رفتارم کرده ام خوشحالم . از این که آرام گرفته ام خوشحالم. و از این که دارم صبر میکنم و به خودم برای رشد کردن و بزرگ شدن وقت میدهم راضی ام. 

البته هنوز هم دلتنگم

هنوز هم ذوقمرگ می شوم

هنوز هم سوتی های مزخرف می دهم 

هنوز هم... هنوز هم....

ولی بی حس شده ام.

  • پـــــِپ
  • سه شنبه ۱۳ آذر ۹۷

میدانم که این روز ها هم می‌گذرند.


تنها

این روزها دیگر تمام اشتیاق اوایل پاییز رفته‌است.دانشگاه برایم عادی شده و به این نتیجه رسیده‌ام که هنوز در ارتباطات اجتماعی‌ام لنگ‌میزنم. امروز تولد یکی از همکلاسی هایم بود و از هفته‌ی قبل برنامه‌ریزی کرده‌بودیم که در ناژوان برایش جشن‌تولد بگیریم. ولی نشد ؛ چون هم پدر برنامه‌ریخته بود برویم آبگرم ، هم یکی دیگر از دوستانم مجبورشد به شهر خودشان برود.امروز قراربود برای همان دوست متولد شده‌ام در خوابگاه جشن بگیرند و برنامه ی تولد اصلی به هفته‌ی بعد منتقل شد. وقتی به پدرم گفتم که می‌خواهم به تولد بروم و با آن‌ها نمی‌روم ؛ آنقدر عصبانی شد که ترجیح دادم جیم بزنم و تا ساعت ها اطرافش پیدایم نشود. آخرش هم نتوانستم اجازه بگیرم.ناژوان هم نمی‌خواهم و طبیعتا اجازه ندارم که بروم.ولی من تلاش خودم را کردم.ولی کافی نبود. به جایش آبگرم هم نرفتم.چون به دردم نمی‌خورد.هر لحظه ، تنهایی مثل یک سطل آب سرد روی بدنم ریخته می‌شود و تمام وجود می‌دانم که تنها هستم.همه مان در تنهایی خویش غرقیم.ولی اگر به آبگرم می‌رفتم از شدت تنهایی گریه ام می‌گرفت؛ مطمئنم. البته می‌دانم که باید منطقی برخورد کنم و بپذیرمش. انگار هر چیزی را که بدون جاروجنجال و گریه پذیرفته‌ام ، تحملش برایم آسانتر شده. البته بعضی تنهایی‌ها دلپذیرند و من عاشقشانم. همان ها که در خلوت خودت برای آینده‌ات تلاش می‌کنی و کسی هم کاری به کارت ندارد.از تو انتظار ندارند که نقش بازی کنی و می‌گذارند خودت باشی. ولی تنهایی من از آن تنهایی هاست که با سرگردانی مخلوط شده.انگار بادبادکی هستم که در باد رها شده. تنها سوغاتی آسمان برایم تنه خوردن از پرنده هاست. ولی می‌دانم که می‌گذرند و بعد از مدتی از دردناکی این روزها کاسته می‌شود.برای همین آرامم.یک بادبادک آرام رها در دل باد!

+شعر تصویر از احمدشاملو ست.
  • پـــــِپ
  • پنجشنبه ۸ آذر ۹۷

پپ با پاییز دست و پنجه نرم میکند.


می دونم کل وبلاگم پر شده از پاییز و دیگه داره بی مزه می شه ولی حقیقتا یه لحظه دلم خواست با لحن معیار یکم براتون حرف بزنم.

پاییز امسال از اون پاییز ای دلخواهم بود. برگ ریزون داشت.بارون فراوون داشت.آدمای جدید داشت و غم داشت.اندازه ی یه دریا غم داشت و غم داره.

یه چیزی که تازگیا کشف کردم اینه که اگه غم داری قبل از این که اون کل وجودتو تسخیر کنه، باید توش غرق شی.باید خودتو تسلیمش کنی. این روزام همینطوریه. گرد غم با یه فکر یهویی پاشیده میشه رو قلبم و من شروع میکنم به گریه کردن . میذارم اشکام کل صورتمو بگیرن و بعدش که کاملا تو حال خرابم غرقم ، دست دختر کوچولوی غمگین درونمو میگیرم و بهش میگم:«ببین عزیز جان تو دو تا راه پیش رو داری اولیش اینه که  تا ابد غصه دار رهگذر بودن و تنها موندنات بمونی یا  این که قبولش کنی و شروع کنی به تنهایی تلاش کردن، تنهایی تجربه کردن و تنهایی توی رویا های خود بافته ت غرق شدن.» بعدش کاملا آرومم.

تو دانشگاه یاد گرفتم برای این که ترسو نباشی باید با ترسات رفیق شی.ینی این که وقتی یه چیزی می ترسونتت(مثلا خوندن یه متن روسی تو کلاس) به جای این که انکارش کنی باید یهوی بغلش کنی.وگرنه این ترس اینقد گنده میشه که نمیتونی دستات و دورش حلقه کنی باید باهاش بجنگی(مثل رانندگی[وی هنوز گواهینامه نگرفته]).من از اون آدمام که خیلی اعتماد به نفسم پایینه ولی تو دانشگاه یاد گرفتم که حتی اگه ضعیفی ام نباید خودتو ضعیف جلوه بدی. باید تظاهر کنی تا خودش بشی. باید قوی باشی تا بتونی تحمل کنی.برای همین با اعتماد به نفس راه میرم . موقع حرف زدن تو صورت طرف زل میزنم. و سعی میکنم خودمو قبول کنم با همه ی سوتیام و تپق زدنام. نکته ش اینجاس هر چی که زودتر خودتو قبول کنی ، بهتر میتونی با خودت مهربون باشی.

بیشترین تلاش این روزام اینه که بتونم رو افکارم نظارت داشته باشم.هنوزم ممکنه یه فکر باعث بشه چندین روزمو به بطالت بگذرونم ولی دارم روی خودم کار میکنم و همینه که برام مهمه. همین پیشرفتای کوچیکه که باعث میشه امیدوار بمونم.به نظرم امیدوار بودن یه چیز درونیه و به اتفاقای بیرون ذهنت ربطی نداره.همه ش به خود آدمه. خود آدم باید خودشو بسازه.

پاییز فصل دلتنگ شدنه . دارم جون میکنم که اسمتو از روی تموم دیوارای عالم پاک کنم ولی اینقدر پررنگ نوشتمشون که یه ارتش نیاز دارم واسه فراموش کردنت.این کار از توانم خارجه ولی رسیدن به تو عم از توانم خارج بود.مث دوتا خط موازی.


خلاصه که قدر خودتونو بدونید :*.

  • پِپ
  • يكشنبه ۲۷ آبان ۹۷

به خیال انگیزی یک زندگی


خیال ها...این نعمت های خدادی که بعضی وقت ها شک می‌کنم واقعا نعمتند یا زحمت!دچار یک فروپاشی عظیم فکری شده‌ام.

فکر می‌کنم من یک خیالم. یک خیال حوصله سر بر در ذهن یک انسان دیگر. و الآن دارم سگ دو میزنم که کمی از حوصله‌سربربودن خیال انگیزم بکاهم. دارم تلاش می‌کنم خیال خوبی باشم که فراموش نشوم. به اطراف بیشتر نگاه می‌کنم. دور و برم را لمس می‌کنم. به ملودی روح های اطرافم گوش می‌دهم و هر روز صبح طلوع را تماشا می‌کنم.

همه ی ما خیال هستیم. خیال هایی در ذهن اطرافیانمان. بعضی ها بیشتر می‌مانند و بعضی ها کمتر.ومن از آن یک ثانیه ای ها هستم در ذهن اطرافیانم. همان ها که در کوچه پس کوچه های ذهن پنهان می‌شوند و نمی‌شود پیدایشان کرد.و قسمت عجیبش اینجاست که راضی ام به این پنهان بودن. راضی ام به در ذهن ها مردن و واقعا زندگی کردن.

دوست دارم برای خودم خیال انگیز باشم. یک خیال در سحر صورتی رنگ روز مرگم.به مرگ فکر می‌کنم. نه این که بخواهم بمیرم. به مرگ خیال ها و رویا هایم. و من هم روزی به آن ها می پیوندم.

[مدیا پلیر پرتقال من را میخواند،اشک ها... اشک ها!] و می‌دانید شاید باید برای خودم باشم!یک خیال فقط در ذهن خودم.


+همیشه تصمیم داشته ام داستان هایم را اینجا بنویسم و آخرش نوشتنم به خودم ختم می‌شده . دنبال فرصتی برای یافتن خودم در بین خیال هایم هستم. داستان می‌نویسم... حتما حتما!!!


  • پِپ
  • پنجشنبه ۲۴ آبان ۹۷

صدای شیون در اوج است... می شنوی؟


باران


میدانید؟ نمیتوانستم تا آخر هفته صبر کنم تا امروز را تعریف کنم.

امروز از آن روز های جادویی بود. کاملا جادویی!

اصلا به خاطر همین روز های جادویی اش عاشقش هستم.پاییز را میگویم.

صبح بخاطر یک لیوان چای اضافی ، با پدر نرفتم. به جایش سوار اتوبوس هفت صبح شدم. و امان از اتوبوس های هفت صبح!

خلاصه که به کلاس دستور دیر رسیدم. انگار همیشه قبل از یک کیف حسابی باید سختی بکشم.

از وسط های صبح بود که ابر ها کم کم در خود پیچیدند و باید دل همه تان را بسوزانم؛من امروز ارکیده را وقتی دیدم که باران می آمد!

شاید مهربان ترین چشم هایی را دارد که تا به حال دیده ام.و صدایش... به نظر میرسد قصه گوی خوبی می شود برای شب های پر ستاره!

وقتی با ارکیده خداحافظی کردم باران بند آمده بود. 

بخاطر تلاش هایم به خودم قول داده بودم برای خودم سی دی حسین پناهی را بگیرم. خیلی وقت بود نشانش کرده بودم.همیشه وقتی میرفتم شهر کتاب چشمم دنبالش بود. البته خیلی چیز های دیگر هم آنجا هست که همیشه چشمم به دنبالشان می دود.

بعد از شهر کتاب سوار اتوبوس شدم  و خداروشکر امروز هیچ کدام از هم کلاسی های قدیمم را در راه خانه ندیدم(از خوش شانسی های عجیب امروز).

خانه مثل همیشه گرم بود و ابر ها دوباره در هم پیچیده بودند. در هوای ابری پاییز و خستگی مانده بر تن ، فقط میتوان خوابید. پتو را دور تنم پیچیدم و بالشتم را در بغلم فشردم.

با صدای مهیب نور گیر اتاقم از خواب پریدم.داشت تگرگ از آسمان میریخت!

اینقدر زیاد و درشت بودند که حیاط را  به یک سفید خالخالی یخ زده ی ویران،تبدیل کردند.آقا فریبرز در باغچه مانده بود.مادر آوردش.

طوطی ها ترسیده بودند. در آغوششان گرفتم!

همزمان که تگرگ می آمد ابر ها کنار رفتند و جلوی چشممان یک رنگین کمان واضح واضح واضح شکل گرفت!میدانید؟ کل تابستان داشتم به این فکر میکردم که دیگر نمیتوانم یک رنگین کمان را واضح ببینم !و امروز...

وقتی تگرگ ها آرام گرفتند برای دوستانم نوشتم "دخترا چکمه هاتونو در بیارید واسه فردا"

و بعدش نوشتم "انگار ابابیل حمله کرده"

نمیدانم...همیشه وقتی باران می آید دلم میخواهد برقصم. بعد از تگرگ ریزان داشت باران می آمد و من در اتاق را باز گذاشته بودم و داشتم میرقصیدم...هیچ وقت در لحظه های اول دلتنگ نمی شوم. 

ولی بعدش رفتم پنجره را باز کردم.حسین پناهی را پلی کردم و به آسمان زل زدم.و دلتنگ شدم. به سرم زد برایش بفرستم "میبینی؟ دارد باران می آید... نمی دانی چقدر تگرگ آمد!"

ولی منطق میگفت نه! یک نه محکم! فقط منطق میتواند دل بیچاره ام را یک جا بنشاند و از این همه ورجه وورجه نجاتش بدهد.

به جایش به تشویش صدای حسین پناهی گوش دادم و دعا کردم وقتی باران بعدی آمد دیگر دلتنگش نباشم!



+عنوان یه قسمت از حرفای حسین پناهیه وقتی که صدای بارون رعد و برق (آسمون قرمبه !!!) در زمینه پخش می شد!

++امیدوارم شمام روزتون جادویی بوده باشه!

  • پـــــِپ
  • يكشنبه ۱۵ مهر ۹۷
برای اوقاتی که افکارم وحشی می شوند.


+با چشمان باز بخوانید.