زندگانی بدون روابط اجتماعی


امروز میخواهم کمی از پدر و مادر و وظیفه ی خطیر خواهری ام بنویسم.
دیروز بود که پدر و برادرم با قیافه های اخمالو وارد شدند،انگاری برادرم سرکلاش شیطنتی کرده بود و مدیر و معاون مدرسه ی برادرم از خجالت پدر و برادرم در آمده بودند!!!
خلاصه کنم برایتان که پدرم آمده و نیامده گفت همه ی این ها اثرات اینترنت و گوشی هوشمند است و باید حداقل تا بعد از امتحانات گوشی برادرم جمع شود!!((نمیدانم در خانه ی شما هم همه چیز تقصیر گوشی هوشمند و اینترنت است یا نه ولی در خانه ی ما همینطور است !!!)
مادرم هم این نکته را اضافه کرد که برادرم به شرطی گوشی اش را تحویل میدهد که خواهرش (یعنی من) هم گوشی اش جمع شود.
یک ساعت نشده بود که من گوشی ام را تحویل پدرم دادم و زندگی فعلی بدون دیکشنری و اینترنتم را شروع کردم.
از آنجایی که برادرم حدود یک ماهی ست با پدرم روابطش شکر آب شده ، گوشی اش را فقط به مادرم تحویل داد.
الان هم که دارم مینویسم به بهانه ی ویس و لیسنینگ کلاس زبانم کامپیوترمان را روشن کردم و متوجه شدم که برادرم دارد از اینترنت استفاده میکند و همین دو دقیقه پیش فهمیدم که برادرم گوشی اش را از مادرم گرفته و فقط من وسط این ماجرا بدون این که هیچ نقشی داشته باشم سوخته ام!!!
و نتیجه گیری این که برادران دهه هشتادی اعجوبه های دو عالم اند.


پ.ن: اگر برایتان نظر نمینویسم و یا دیر به دیر وبلاگم را بروز رسانی میکنم به بزرگی خودتان ببخشید.

دیوانه ای که دیوانه تر شد :)




از صبح؛ مدام میبارید. صدای رعد و برق تمام خانه را برداشته بود و من در دلم ذوق مرگ میشدم که "این است ابهتت باران جان"

نمیدانم اردیبهشت است یا بهشت؟

نمیدانم خوشحال باشم از این همه بارانی که بارید یا شکر گزار؟

بعد از مدت ها؛ از آن باران های افسانه ای بود که فقط در خواب میدیدمشان.

از صبح در دلم غوغا بودکه "بزن بیرون دختر؛ خودت باش!!!" ولی ور محافظه کار ذهنم به بهانه این که "سرما میخورم و میشود قوز بالا قوز بین این همه درس "نمیگذاشت.

عصر کلاس داشتم و خوشحال بودم که میتوانم مسافتی طولانی را پیاده بروم و در باران روحم را حل کنم ولی مادر نگذاشت . با چهره ای عنق کلاس را شروع کردم و تا از آموزشگاه نزده بودم بیرون؛ اخم هایم باز نشد.

وقتی در پیاده رو(که دیگر پیاده رو نبود و شده بود حوضچه) قدم گذاشتم تمام کفش و پایین شلوارم خیس شد... تا عمق قلبم ذوقمرگ شدم. باران روی صورتم می نشست و من از درون شسته می شدم...

غم ها...

نا امیدی ها...

خستگی ها...

دلتنگی ها... (امان از دلتنگی ها)

همه شان با باران روی زمین می ریختند و روحم؛ بلند پرواز تر از همیشه؛ عطر باران را در خودش حل می کرد...!!

تصمیم گرفتم یک ایستگاه دیرتر سوار اتوبوس شوم و اطراف نزدیک ترین دانشگاه نزدیک خانه مان دوری بزنم...

بوی کاج های خیس خورده ی دانشگاه،هوای بهاری اش و دانشجو ها ی سرخوش مانده زیر باران، رویای آینده ام را در ذهنم واقعی تر می کردند. 

شاید جسمم بیرون از دانشگاه آرام آرام قدم میزد و قیافه خرکیفش را به نرده های دور دانشگاه نشان می داد اما روحم دور تک تک درختان دانشگاه رقصید به چهره ی دانشجو ها لبخند های عمیق زد و در تمام چاله های آب دانشگاه پرید!

در آن لحظات من پرنده ای بودم که انگار تازه از قفس آزاد شده بود...

عاجزم از توصیف حالم...

فقط میتوانم بگویم وقتی آسمان می بارد یک نفر روی زمین دیوانه میشود !!!

سوار اتوبوس که شدم ؛ پنجره های خیس اتوبوس و آهنگ ها روحم را کم کم سر جایش نشاندند.. در اتوبوس به خودم فکر کردم، آینده ی مبهمم ، دوستانی که دیگر ندارمشان و تمام تنهایی هایی که بدون او می گذرند!

شاید من تنها ترین روح بلند پرواز عالم باشم که هنوز هم با چیز های کوچک ذوقمرگ می شود !!

ایستگاه آخر؛ سر کوچه مان...

تمام محله مان از بوی باران و نان تازه و آش شله قلمکار پرشده بود...

آهنگ لیلی سینا حجازی را گوش میدادم و با مجنون همذات پنداری میکردم.

به آخرین دور خواندن "آی لیلی ها"ی سینا حجازی که رسید، دور خودم چرخی زدم و در گودال آب جلوی خانه مان پریدم، تمام شلوارم خیس شد، روحم آرام گرفت و من وارد حیاطمان شدم به رسم همیشه داد زدم "سلاملکممم،من اومدممم!!!"

پ.ن: روز کتاب مبارکتان باشد.برای من که حسابی مبارک بود.

میشود بهتان گره بخورم؛ حضرت یار؟؟؟؟


گره


پینترست یکی از الهام بخش ترین اپ های عالم است.مانند یک دنیای جادویی می ماند که آدم را در خودش غرق میکند.آن قدر عکس های قشنگ دارد که بعضی وقت ها دلم میخواهد اسباب و اثاثیه ام را جمع کنم و بروم آنجا زندگی کنم :)

در اوقات فراغت یکی یکی عکس ها را ورق میزنم و برایشان داستان میبافم.

مثلا در مورد تصویر بالا اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود:

-"میشود بهتان گره بخورم حضرت یار؟؟!"

+"گره خورده تانیم بانو؛ بفرمایید بغل!!"

البته من در ذهنم یک ور پیشگیری از وقوع جرم و فحشا دارم که فرمودند این دوتا حتما باید زن و شوهر باشند(در وبلاگ قبلی ام در مورد ور های ذهنم نوشته ام).بعدش هم خیالبافی کردم که زن و شوهر بعد از یک صبح تا شب کار کردن تازه به خانه رسیده اند و لابد وقت خستگی در کردنشان است.البته نمیدانم هنوز هم هستند زن و شوهری که اینگونه باهم خستگی در کنند یا نه؟؛ولی من اینگونه رویا میبافم :))))


+رویا ببافید؛تا بشود زندگی را تحمل کرد ! (رویاباف !!!)

به خوت بیا رفیق!!!

کتابی که نخوانده ماند!!!



چند روز پیش کتابی را خریدم که در  خیلی از پیج های اینستاگرامی و کانال های تلگرامی تکه هایی از آن را خوانده بودم.قبل از خواندنش فکر میکردم حتما کتاب محشریست که اینقدر طرفدار دارد.

ولی وقتی شروع به خواندنش کردم،یک جور هایی دلزده شدم.نمیدانم شاید من کمی سختگیر شده ام ولی واقعا به نظرم یک کتاب مصنوعی بود که فقط جمله های قشنگی داشت.در نتیجه چند روزی ست کتاب بیچاره نصفه و نیمه زیر تختم رها شده به امید آن که روزی برسد و من حوصله ی کتاب مصنوعی داشته باشم !!!

این اتفاق که برای کتاب بیچاره افتاد خیلی نادر است چون من همیشه یا کتابی را شروع نمیکنم یا حداکثر تا یک هفته بعد تمامش میکنم؛مگر اینکه ترجمه ی افتضاحی داشته یا کتاب درسی باشد یا مصنوعی!!!

به نظرم آدم ها خیلی شبیه کتاب ها هستند(البته شاید فقط برای من اینطور باشد ؛)).اول آشنایی، درگیر جلد و بوی خوششان میشوی(من عاشق بوی کتاب نو هستم) کمی که میگذرد دیگر جلدش مهم نیست بویش هم که رفته است (البته اگر مثل من نباشید که به مارک بوکتان عطر خودتان را بزنید) میماند نوشته های کتاب!

بعضی آدم ها ترجمه ی خوبی ندارند؛ یعنی آن هارا نمیفهمی!!هر چقدر هم که عمق داشته باشند آخرش نمیشود که بخوانی شان،خسته ات میکنند!

بعضی آدم ها ی دیگر،شبیه کتاب های درسی اند.یعنی مجبوری با آن ها ارتباط داشته باشی... هر چقدر هم که خوب باشند آخرش اجبار،راه های جدیدی برای فرار فراهم میکند.

خیلی ها هم عمق ندارند!!!!مصنوعی اند.آنقدر به خودشان جمله های جینگول پینگول وصل کرده اند که در سطح آب مانده اند.نمیشود تحملشان کرد.

 و بعضی کتاب ها هم هستند که موقع خواندن نمیخواهی تمام شوند!نویسنده(یا مترجمی که ترجمه اش کرده)آن قدر قشنگ تو را در کلماتش غرق میکند که دلت میخواهد تا ابد در دریای معرفتش بمانی!!!این حکایت آدم های "آدم" زندگی هامان است.

شاید کتاب های خیلی خوبی را خوانده باشم ولی آدم های "آدم" زندگی ام انگشت شمارند.شاید من خودم هم آدم نباشم!!!

نمیدانم چرا اینقدر تعداد آدم ها کم شده است:(((


پ.ن:  شرمنده که کمی طولانی شد و شرمنده تر که پرانتز هایش زیاد شد!

پ.ن۲: اگر آدم های زندگیتان زیادند که خوش به حالتان.


همان چشم ها


چند روز پیش توی ماشین که نشستم آینه ی صندلی جلو پایین بود و یک لحظه با خودم چشم در چشم شدم!

خیلی وقت بود که با خودم چشم در چشم نشده بودم؛با اینکه یک آینه ی بزرگ قدی در اتاقم دارم ولی یک جور هایی از چشمانم خجالت میکشم.رنگ چشم هایم قهوه ای تیره ی مایل به مشکی ست.یعنی نه مشکی خالص است نه قهوه ای خالص . خود سرگردانی ست . چشم هایم ؛ مرا یاد خودم می اندازند.سرگردانم بین رویا ها و واقعیت. بین مدرن بودن و سنت . بین دینم و بی دینی .حتی مدل لباس پوشیدنم هم سرگردان است.بین گل گلی و گرانج اسلامی(اصلا داریم همچین چیزی؟) گیر کرده ام!

نگاه کردن به چشمانم سرگردان ترم میکند؛در چشمانم خود ده سال دیگرم را میبینم...شاید کمی شکسته تر و خیلیی غمگین تر !

نمیدانم ده سال دیگر مادرم یا نه؟! ولی میدانم اگر به این سرگردانی ها ادامه بدهم صد در صد خود دلخواه خودم نیستم.

شاید به چین و چروک های روی صورتم و اندک موهای سفیدم عادت کنم ولی به خودم نه.

انگار من هجده ساله به من بیست و هشت ساله ، رویاهایش را بدهکار است. روحش و آرامشش!

من به خود آینده ام بدهکارم!


+گوش کن با این که ربطی ندارد:

رویا یا هدف؟



امروز با برخوردن به یک پست تلگرامی؛ دهانم خشک شد و تمام وجودم به لرزه افتاد.نه خبر فوت عزیزانم بود و نه شروع جنگی دوباره! تجربه ای از یک انسان بود،آن ور دنیا! فکر میکنم تنها شباهتم با او این بود که هر دو در یک کره ی خاکی به دنیا آمده ایم. نکته ی اصلی این بود که او رویا های مرا زندگی میکرد!!!

او از این که چگونه به رویا ی من (و صد البته رویای خودش) رسیده بود؛ نوشته بود و من اینور دنیا بدنم از فرط هیجان روی ویبره بود!!!

شاید بگویی خب اینکه آن چنان موضوع مهمی نیست که بدن آدمی را به لرزه در آورد ولی این برای منی که تا همین چند دقیقه پیش فکر میکردم رویایم یک چیز محال و عجیب غریب است که فقط آدم های خیلی با استعداد میتوانند به آن دست یابند؛ یک جور هایی شبیه معجزه بود! 

البته خیلی راه دشواری در پیش دارم!

به احتمال زیاد فرصت شغلی زیادی نخواهم داشت و باید خودم را به آنور دنیا برسانم.

هنوز هم باورم نمیشود که راهم برایم نمایان شده.میدانم چیزی که میخواهم بنویسم کمی خرافی و بی ربط است؛ ولی باران همیشه معجزه میکند !!!!


پ.ن: هنوز رویایم وقت میخواهد تا به هدف تبدیل شود، هنوز مرددم!

پ.ن2: روز بارانی تان، به زیبایی رنگین کمان^_^



به خیال انگیزی عمر گل کاکتوس !!!



شب هاعجیبند.بعضی وقت ها آن قدر کش می آیند که خیال میکنم یک اندازه ی یک عمر ؛شب بوده است...

البته گل کاکتوسمان عمرش واقعا به اندازه ی یک شب  طول میکشد. غروب باز میشود و صبح روز بعد مرگش میرسد!همیشه برایم عجیب بوده که عمر به این کوتاهی را یک گل میخواهد چکار؟

اصلا وقت میکند به دلبری و هاگ پراکنی بپردازد؟ 

بعدش هم با خودم خیال میکنم ؛ همان قدر که هفتاد سال برای ما خیلی است برای گل کاکتوس هم یک دوازده ساعت خیلی است!

مثلا هر سالش اندازه ی یک ثانیه ی ما طول میکشد!

و بعدترش هم دلم برای گل کاکتوس میسوزد که چه زندگی ملال آوریی!!! کل عمرش یک جا نشسته به امید آن که یک زنبوری؛ مگسی؛ سوسکی! از راه برسد و از بویش سرمست شود آخر سر هم منت بگذارد سر و سلول های تولید مثلی گل بیچاره را پخش کند! 

شاید هم اصلا برای لبخند من و خانواده ام میروید،از شما چه پنهان... وقتی کاکتوسمان گل میدهد پدرم با قیافه ای ذوق زده چندین عکس از او میگیرد و برای کل فامیل فوروارد میکند.

مادرم ذوق زده تر از پدرم قربان صدقه ی رنگ سفیدش میرود و داداشم هم مثل همیشه پز گل کاکتوسش را به من میدهد (برادرم روی همه ی متعلقات خانه احساس مالکیت دارد!!!).

شاید عجیب تر از عمر گل کاکاتوس و شب ها ؛ خود من باشم که ساعت ده شب تصمیم میگیرم که بخوابم و سراغ اینترنت نروم ولی تا ساعت دو شب برای خودم خیال میبافم و آخرش هم تسلیم اینترنت گور به گور شده میشوم!!!


پ.ن: شب های پر استرس و خیال انگیز قبل از کنکور به غمگینانه ترین حالت ممکن میگذرد !!!


لب های آویزان



دخترک از وقتی یادش می آمد لب هایش آویزان بود.از همان بچگی هایش عادت داشت نق نق کند و خط مورب لب هایش رو به پایین باشد!

او حتی وقتی میخندید هم ؛ غر میزد!

-چقد بد میخندم...

-اگه بلند بخندم آبروم میره

-کاش چیزای خنده دار وجود نداشتن ؛ تا بهونه ای واسه خندیدن وجود نداشت :(

شاید با خودتان فکر کنید دختر های لب آویزان هیچ وقت عاشق نمیشوند...!

ولی کاملا در اشتباهید!

دل دخترک ؛ برای عکاس شهرشان میرفت!دست خودش نبود ها...دلش آرام نمیگرفت.وقتی عکاس را دوربین به دست میدید،دلش شروع میکرد به غر غر کردن!!!

از شما چه پنهان ؛ وقتی یک نفر غر زدن را به صورت حرفه ای شروع میکند لب های دلش هم آویزان میشود.انگار تمام اعضا و جوارح انسان های ناراحت مثل خودشان ناراحتند!ولی مگر میشود با دنیایی که داریم ؛ حال دلمان ساکن بماند؟

دخترک برای مدرسه اش به عکس نیاز داشت!

عکس هم برای انداخته شدن به عکاس نیاز داشت!!!

دلش آنقدر نق زد که دخترک آخر پیش عکاس جوان رفت...

مغزش غر میزد"" نخندی هااا؛ لبخند هایت افتضاحندددد!"

دلش میگفت"خاک بر سرت؛ یک بار هم که به او نزدیک شده ای نمیخواهی دلبری کنی؟؟؟!"

عکاس دوربینش را بالا آورد...

-یک، دو، سه... 

چیلیک... 

-خوب نشد...لبخند بزن...

چیلیک...

آخرش هم وقتی عکس ها به دست دخترک رسید مغز و قلبش همزمان هنگ کردند...

لب های دخترک در عکس نیمه آویزان بود...!


پ.ن: از آن دست قصه های مامانبزرگی 😁

پ.ن۲:حالت نیمه آویزان:     



اولین؛ باران بهاری



صدای چک چک باران ؛ مینوازد روحم را

در بین این همه ناامیدی و غم و ترس...

باران معجزه ی کوچکی بود، برای دلخوشی ام.

میدانم که تا چند ماه دیگر ندارمش.

صدایش را به جان میسپارم

و پنجره ها را باز میکنم تا بوی بهشت کل خانه را بگیرد!


این وبلاگ حاوی تراوشات مغزی یک هجده ساله ی رویا باف است .
لذا در هنگام خواندن مطالب احتیاط لازم را رعایت کنید و در صورت لزوم از عینک ایمنی اسفاده نمایید !
Designed By Erfan Powered by Bayan